Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

''Θάλασσα πούχει για ακτή, τα μάτια της Μαρίας''...


                                 Εκτάκτως ερριμμένα
   
         
Έξω απ' το τζάμι
ο αστερισμός της κυδωνιάς .
Καταμεσήμερο.









Βαθύριζες ρυτίδες
πρόσωπα δεκαπεντασύλλαβα
πλούσιες  διαθήκες  μάτια
κι αγάπη εκατονταπυλιανή
το βιός τους.

Ο κήπος με τα ρόδα έφυγε ξαφνικά.
Σκάβει ο χρόνος την πανσέληνο               
φτυαρίζει όνειρα και σκόνη μελαψή
Τα μάτια σου ύστερα γεννούνε άλικα φωνήεντα
που κατεβαίνουνε στους δρόμους των χειλιών

                                                                                 
Η θάλασσα που ανεβαίνει επίμονα στα χέρια μου
η θάλασσα πούχει τα μάτια μου ακτή
κι όλο ξεβράζει ονόματα βαθιά
που χέρια τίποτα
κι η άμμος  ποτέ  πιά  κλεψύδρα.


© Σκουρολιάκου Μαρία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου